Bir hikâye, iki arkadaşın çölde yürüdüğünü anlatır. Yolculuğun bir noktasında bir münakasa olur ve biri diğerine tokat atar.

Tokadı yiyenin cani acır ama bir şey söylemeden kuma söyle yazar:

"BUGÜN EN İYİ ARKADASIM BENİ TOKATLADI".

Bir vahaya gelene kadar yürümeye devam ederler ve suya girmeye karar
verirler. Tokadı yiyen bataklığa saplanır ve boğulmaya başlar ama arkadaşı
kurtarır. Yari boğulmadan kurtulduktan sonra bir taşa söyle yazar:

"BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM HAYATIMI KURTARDI".

Tokadı atan ve hayat kurtaran sorar : "Canını acıttığımda kuma yazdın
neden şimdi taşa?"

Diğeri cevaplar : "Birisi canımızı yaktığında kuma yazmalıyız ki
Bağışlama rüzgarı silebilsin ama biri bizim için iyi bir şey yaparsa taşa kazımalıyız ki hiç bir rüzgar silemesin.

"ACILARINIZI KUMA VE İYİLİKLERİ TAŞA YAZMAYI ÖĞRENİN".

bunu her okudugumda iç çekiyorum...olmasi gerekenler ve olanlar ne yazik ki cok farkli, bende beceremiyorum.

İyilikleri taşa yazmayı bırakın,

"sağ elin verdiğini sol el duymayacak" görüşü var.

Birde: "iyilik yap denize at kul bilmezse mabud bilir" görüşü var, buna ne dersiniz?

Bence tam tersi , unutmamak adına kötülüklerimizi taşa yazmalıyız.

aslında doğru söylüyorsunuz ıtrı bey ,biraz gerçekçi olmak lazım değilmi? size katılıyorum unutmamak adına kötülükleri taşa yazmalıyız.bu ahir ömrümde birşey daha öğrenmiş oldum teşekkürler.